Ο Νους μας δεν είναι απλώς ένας δέκτης της πραγματικότητας, αλλά ο πρωταρχικός δημιουργός της. Η ιδέα ότι «ο Νους είναι ο πρώτος Ναός της Δημιουργίας» θέτει το θεμέλιο για μια ολόκληρη φιλοσοφία δημιουργικής ενσάρκωσης.
Ο Ναός του Νου είναι ο τόπος που σπάρθηκε ο Σπόρος.
Η αναλογία του Ναού δεν είναι τυχαία. Ένας Ναός είναι ιερός χώρος, ένας βωμός όπου το Θείο και το ανθρώπινο συναντιούνται. Όταν ονομάζουμε τον Νου μας «Πρώτο Ναό», αναγνωρίζουμε ότι η πραγματική δημιουργία ξεκινά στην πιο εσωτερική, ιερή μας σφαίρα. Οι σκέψεις, οι πεποιθήσεις και τα όνειρά μας δεν είναι απλές ψυχικές δραστηριότητες. Είναι ζωντανοί σπόροι, ενέργειες σε δυνητική μορφή, που περιμένουν να φυτρώσουν στον κήπο της υλικής πραγματικότητας. Αυτό που επιλέγουμε να φιλοξενήσουμε σε αυτό τον Εσωτερικό Ναό -φόβοι ή θάρρος, έλλειψη ή αφθονία- καθορίζει τελικά το τοπίο του εξωτερικού μας κόσμου.
Η «Τελετουργική Οπτικοποίηση», ο «Δημιουργικός Οραματισμός» μετατρέπει την αφηρημένη έννοια του να σκέφτεσαι θετικά σε μια ενεργητική, στοχευμένη πρακτική. Δεν είναι παθητικό ονειροπόλημα. Είναι μια τελετουργική τέχνη που απαιτεί:
Σκοπό: Μια σαφή, ειλικρινή πρόθεση.
Παρουσία: Η ικανότητα να επικεντρώνεσαι πλήρως στην παρούσα στιγμή της δημιουργίας.
Συναίσθημα: Το κλειδί που μετατρέπει μια νοητική εικόνα σε μια δημιουργική δύναμη.
Όταν κλείνεις τα μάτια και απεικονίζεις μια επιθυμία όχι ως κάτι που λείπει, αλλά ως μια ζωντανή, αισθητή πραγματικότητα, συμμετέχεις σε μια Αλχημική Διαδικασία. Μετατοπίζεις την εσωτερική σου κατάσταση ύπαρξης από την «δόνηση της έλλειψης» στη «δόνηση της κατοχής». Το σύμπαν, σύμφωνα με αυτή την άποψη, ανταποκρίνεται θεμελιωδώς σε αυτή τη δόνηση, όχι μόνο στα λόγια που προφέρεις.
Το σύμπαν «απαντά όχι μόνο στα λόγια, αλλά στο όραμα, το συναίσθημα και την πίστη». Αυτή είναι μια κρίσιμη διάκριση. Τα λόγια μπορεί να είναι κενά. Το όραμα είναι η γλυπτική της μορφής. Το συναίσθημα είναι η ζωτική ενέργεια που δίνει ζωή σε αυτή τη μορφή. Η πίστη είναι η ακλόνητη βεβαιότητα που χορηγεί τη δομή, η πεποίθηση ότι αυτό που βλέπεις με τα κλειστά μάτια είναι εξίσου πραγματικό όσο αυτό που βλέπεις με τα ανοιχτά.
Οι εικόνες που προτείνονται -το λούσιμο με το χρυσό φως, το περπάτημα μέσα από πόρτες αφθονίας, η ανάπαυση σε ένα ιερό μέρος- δεν είναι απλές μεταφορές. Είναι αρχετυπικά σχήματα που μιλούν απευθείας στο ασυνείδητο. Κάθε τέτοιο τελετουργικό είναι μια «προσευχή» χωρίς λόγια, ένα «ξόρκι» που επικαλείται και διαμορφώνει την πραγματικότητα από το επίπεδο της αιτίας.
Η «καθημερινή εξάσκηση» είναι που μετατρέπει αυτή τη φιλοσοφία από μια ενδιαφέρουσα ιδέα σε ένα εργαλείο μεταμόρφωσης. Η επανάληψη δεν είναι μηχανική. Είναι η διαδικασία με την οποία ο σπόρος του εαυτού που επιθυμείς να γίνεις σπάρθηκε βαθύτερα στο υποσυνείδητο σου, ξεπερνώντας βαθμιαία τις παλιές πεποιθήσεις και τους φόβους. Εξυμνεί την αλήθεια ότι η αλλαγή είναι μια εσωτερική διαδικασία που τελικά εκδηλώνεται εξωτερικά.
Για τον αναζητητή της Εσωτερικής Ατραπού, η «οπτικοποίηση» δεν είναι απόδραση από την πραγματικότητα, αλλά η πιο ισχυρή συμμετοχή σε αυτήν. Είναι η γέφυρα που ενώνει το αόρατο βασίλειο του πνεύματος (των ιδεών, των δυνατοτήτων και της πρόθεσης) με το ορατό βασίλειο της ύλης (της μορφής, της εμπειρίας και της εκδήλωσης). Αποκαλύπτει ότι η πραγματικότητα δεν είναι κάτι σταθερό που απλώς παρατηρούμε, αλλά ένα ρευστό, ζωντανό κέντημα που υφαίνουμε συνεχώς μέσα από το Ναό του Νου μας, με την προσοχή και την πρόθεσή μας ως βελόνες και το συναίσθημά μας ως νήμα.
Μιχάλης Γρηγορίου