Το Θερινό Ηλιοστάσιο, η στιγμή κατά την οποία ο Ήλιος φθάνει στο υψηλότερο σημείο της ουράνιας πορείας του, υπήρξε ανέκαθεν κάτι περισσότερο από ένα αστρονομικό γεγονός. Είναι ένα σύμβολο. Μια πύλη.

«Ο άνθρωπος δεν καλείται να καταστρέψει τις δυνάμεις που τον κινούν, αλλά να τις γνωρίσει, να τις εξαγνίσει και να τις υποτάξει στην ανώτερη αρχή της ύπαρξής του.»

«Είσαι ελεύθερος να επιλέξεις, αλλά δεν είσαι ελεύθερος να επιλέξεις τις συνέπειες των επιλογών σου».

Στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης υπάρχει μια λησμονημένη μνήμη, μια σιωπηλή γνώση ότι δεν είμαστε αποκομμένοι από τον κόσμο, αλλά προεκτάσεις του.

«Το μόνο φως που έχω είναι η συνείδησή μου…» γράφει ο Carl Jung, και μέσα σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται μια ολόκληρη μεταφυσική κοσμοθεωρία.

Ο άνθρωπος στέκεται διαρκώς στο μεταίχμιο δύο κόσμων: εκείνου που φαίνεται και εκείνου που είναι.

Η αυγή δεν είναι απλώς ένα φυσικό φαινόμενο, είναι ένα κατώφλι. Ένα λεπτό όριο ανάμεσα στο ασυνείδητο και το συνειδητό, ανάμεσα στο αόρατο και το ορατό, ανάμεσα στο αιώνιο και το εφήμερο.

Η διάκριση μεταξύ Θέλησης και Επιθυμίας αποτελεί έναν από τους βαθύτερους άξονες της Εσωτερικής Φιλοσοφίας και της Μυστικής Παράδοσης.

Υπάρχει μία πρόταση τόσο απλή στη μορφή όσο και αβυσσαλέα στο βάθος της, που αναστρέφει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του μέσα στον κόσμο. Δεν έχει ψυχή το σώμα, η ψυχή έχει σώμα.

Το ερώτημα αν η Φιλοσοφία γέννησε τη Μύηση ή αν η Μύηση προϋπήρξε και γέννησε τη Φιλοσοφία δεν είναι απλώς ιστορικό ή φιλολογικό, είναι βαθύτατα οντολογικό.