Το Θερινό Ηλιοστάσιο, η στιγμή κατά την οποία ο Ήλιος φθάνει στο υψηλότερο σημείο της ουράνιας πορείας του, υπήρξε ανέκαθεν κάτι περισσότερο από ένα αστρονομικό γεγονός. Είναι ένα σύμβολο. Μια πύλη.

Ο άνθρωπος από την πρώτη στιγμή που συνειδητοποίησε την ύπαρξή του αναζήτησε ένα καταφύγιο.

Μία Τεκτονική Ερμηνεία της Εσωτερικής και Εξωτερικής Φρουρήσεως

Η είσοδος στον Ναό δεν αποτελεί απλώς μια φυσική μετάβαση από τον έξω κόσμο σε έναν κλειστό χώρο.

Φιλοσοφική Ανάλυση του ποιήματος του Rudyard Kipling υπό το φως της Τεκτονικής Διδασκαλίας   Προοίμιο Αγαπητοί Αδελφοί, Κάθε φορά που ανοίγεται η Στοά και ανάβουν τα τρία κεριά στο ιερό τρίγωνο, ένα αόρατο ερώτημα πλανάται στον αέρα: «Τι σημαίνει, αληθινά,… Read more«ΑΝ». Ο Άνθρωπος ως Έργον εν Εξελίξει

Το ερώτημα αν η Φιλοσοφία γέννησε τη Μύηση ή αν η Μύηση προϋπήρξε και γέννησε τη Φιλοσοφία δεν είναι απλώς ιστορικό ή φιλολογικό, είναι βαθύτατα οντολογικό.

Στη Δυτική Εσωτερική Παράδοση, ο χρόνος δεν είναι απλή διαδοχή στιγμών αλλά ιερή γεωμετρία. Τα ηλιοστάσια, ως άκρα του φωτός, λειτουργούν ως κοσμικοί μεντεσέδες όπου το ορατό και το αόρατο ανταλλάσσουν θέσεις.

Το Ροδοσταυρικό Κίνημα και ο Τεκτονισμός είναι δύο φαινομενικά διαφορετικές Πνευματικές και Φιλοσοφικές Παραδόσεις, οι οποίες, ωστόσο, μοιράζονται κοινά στοιχεία, ιδιαίτερα στον Συμβολισμό, στην Τελετουργία και στην Αναζήτηση Γνώσης.