Ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε δεν είναι παρά ο καθρέφτης της εσωτερικής μας πραγματικότητας. Ό,τι ζούμε, ό,τι συναντούμε, ακόμη και ό,τι θεωρούμε «τυχαίο», είναι απλώς η αντανάκλαση των σκέψεων, των πεποιθήσεων και των επιθυμιών που κατοικούν στο βάθος του Είναι μας. Ο άνθρωπος, όπως διδάσκει η Ερμητική παράδοση, είναι ένας «μικρόκοσμος» που εμπεριέχει μέσα του την ουσία του «μακρόκοσμου». «Ό,τι είναι επάνω είναι και κάτω, ό,τι είναι έξω είναι και μέσα». Αυτή είναι η πρώτη και θεμελιώδης αρχή της δημιουργικής συνείδησης.
Η Θεουργία, η ιερή τέχνη της ένωσης με το Θείο μέσω της εσωτερικής καθάρσεως και της επίγνωσης, μας υπενθυμίζει ότι κάθε πράξη, κάθε λόγος, κάθε σκέψη είναι επίκληση. Ο Θεουργός δεν επιδιώκει να αλλάξει τον κόσμο με τη βία της ύλης, αλλά με τη δύναμη του Νου. Διότι γνωρίζει πως ο Νους είναι η πρώτη ουσία, το «πυρ το νοερόν» που κινεί τα πάντα. Όπως ο Πλωτίνος σημειώνει, «ο κόσμος δεν είναι τίποτε άλλο παρά σκέψη ενέργεια, και ο άνθρωπος, εάν θελήσει, μπορεί να συμμετάσχει σ’ αυτήν τη σκέψη και να γίνει δημιουργός».
Στην Αλχημία, η μεταστοιχείωση των μετάλλων δεν είναι παρά το σύμβολο της εσωτερικής μεταμόρφωσης. Ο μολύβος της αμάθειας, της σύγχυσης και του φόβου μετατρέπεται σε χρυσό συνείδησης, διαύγειας και αγάπης. Το «έργον» του αλχημιστή είναι εσωτερικό: να εξαγνίσει τα κατώτερα στοιχεία του εαυτού του, να ενώσει τα αντίθετα, και να γεννήσει τη «Φιλοσοφική Λίθο» μέσα του, τη σταθερή, αμετακίνητη επίγνωση του Ενός.
Η Καμπαλά μάς διδάσκει ότι η Δημιουργία εκπορεύεται από το άπειρο Φως, το Ain Soph Aur, το οποίο διαθλάται μέσα από τα Δέκα Σεφιρώθ, τα στάδια της συνείδησης και της εκδήλωσης. Ο άνθρωπος, ζώντας μέσα στα πεδία αυτής της διαβάθμισης, καλείται να ανέλθει και να αποκαταστήσει την Ενότητα μέσα του. Κάθε φορά που επαναφέρει τις σκέψεις του στην Αλήθεια, κάθε φορά που επιλέγει την Αγάπη αντί του φόβου, επανασυνδέεται με τη Ρίζα του, και τότε η εξωτερική του εμπειρία μεταμορφώνεται, όπως η νύχτα που παραχωρεί τη θέση της στην αυγή.
Ο Ερμητισμός επιμένει: «Όπως ο άνθρωπος στοχάζεται εντός της καρδιάς του, έτσι και είναι.» Η σκέψη είναι η πρώτη μορφή της δημιουργίας. Η πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα ρεύμα που υπακούει στο νόμο της δόνησης και κάθε πεποίθηση, κάθε συναίσθημα, κάθε εσωτερική βεβαιότητα στέλνει κύματα που διαμορφώνουν το πεδίο γύρω μας. Ο αποκρυφισμός το ονομάζει «νόμο της ανταπόκρισης»: ό,τι κρατάς μέσα σου, αυτό καλείς.
Όταν λοιπόν ο άνθρωπος νιώθει δυσαρμονία, πόνο ή ανησυχία, η θεραπεία δεν βρίσκεται στην εξωτερική μεταβολή, αλλά στην επιστροφή προς τα μέσα. Να αναζητήσει τη σκέψη που γέννησε την εμπειρία, να δει ποια πεποίθηση, ποια σκιά της ψυχής του, προβάλλεται ως γεγονός. Και όταν αλλάξει η εσωτερική του κατάσταση, ο κόσμος -που είναι ο καθρέφτης του- δεν μπορεί παρά να αλλάξει κι αυτός.
Ο δρόμος προς την ειρήνη δεν είναι εξωτερικός, αλλά εσωτερικός. Όπως οι αρχαίοι Μύστες ψιθύριζαν στα βάθη των ναών τους: «Εντός σου ο Ουρανός, εντός σου και η Γη.»
Όταν ο άνθρωπος γνωρίσει και εναρμονίσει αυτόν τον εσωτερικό ουρανό, τότε η Γη του -ο κόσμος του- γίνεται παράδεισος.
Κι έτσι, ας φυλάμε τις σκέψεις μας ως σπέρματα θεϊκής δύναμης. Ας σπείρουμε μόνο ό,τι θέλουμε να θερίσουμε, διότι ο Νόμος της Ανταπόδοσης, ο Νόμος του Νου, δεν σφάλλει ποτέ.
Και τότε, όπως προείπαν οι σοφοί όλων των καιρών, η εσωτερική ειρήνη του ενός θα γίνει τελικά η εξωτερική ειρήνη του κόσμου.
Αιώνια ειρήνη και φως σε κάθε ύπαρξη.
Μιχάλης Γρηγορίου