Η ανάπτυξη της δικής μας θέλησης είναι το αναπόφευκτο καθήκον, εάν θέλουμε να διατηρήσουμε τη φωνή της συνείδησης, ή, με άλλα λόγια, τη Σκάλα του Ιακώβ, αυτή την πνευματική γέφυρα μεταξύ του Ουρανού και της Γης που είναι πάντα δυνητικά παρούσα μέσα μας.
Αυτός του οποίου η θέληση δεν είναι ισχυρότερη και πιο ανθεκτική από τις περιστάσεις γύρω του βρίσκεται στο έλεος των εξωτερικών ερεθισμάτων και συχνά ταλαντεύεται πέρα δώθε με τυφλή υπακοή στους μεταβαλλόμενους ανέμους.
Μέσα από τα μπερδέματα που δημιουργεί η ανούσια ταλάντωση, αναδύεται η συνειδητή αντίληψη ότι πρέπει κανείς να εκπαιδεύσει τον εαυτό του και να ενισχύσει τον εσωτερικό του σκοπό.
Ο αναζητητής που ενώνει τη λογική με την ικανότητα να παίρνει σταθερές αποφάσεις είναι επίσης ικανός να ξεπεράσει τα εμπόδια, ή να τα αποφύγει, ή να τα υπομείνει, ανάλογα με την περίπτωση.
Αρχίζει να μαθαίνει και από τις νίκες και τις ήττες, προχωρώντας πάντα προς τη σωστή κατεύθυνση, είτε εξωτερικά είτε εσωτερικά.
Για το λόγο αυτό, αργά ή γρήγορα η εμπειρία της κλασικής φιλοσοφίας και της αυθεντικής εσωτερικής αναζήτησης ξυπνά μέσα μας την πρακτική ανάγκη να εκπαιδεύσουμε τη θέληση, ώστε η ζωή να οργανωθεί γύρω από το καλύτερο και το υψηλότερο. Ο λογικός αναζητητής γνωρίζει ότι η υπομονή, όπως και η επιμονή, είναι το σημάδι μιας ώριμης και ισχυρής θέλησης.
Μια αποτελεσματική προσπάθεια είναι εξωτερικά μέτρια (εκτός από ειδικές περιπτώσεις). Τότε ο αναζητητής είναι απόλυτα ικανός να περιμένει, αν και δεν σταματά ποτέ να προχωρά με τον τρόπο που είναι δυνατόν να προχωρήσει ανά πάσα στιγμή: τουλάχιστον, στο επίπεδο της πνευματικής ψυχής.
Μια αποτελεσματική αναμονή δεν είναι ποτέ αδρανής ή ακίνητη. Αντιθέτως. Επιτρέπει και εμπνέει μια ισχυρή δημιουργική δράση, σε ένα υψηλότερο επίπεδο συνείδησης.
Μ. Γ.