Ας μιλήσουμε λίγο για την Συγκέντρωση, για την Συγκέντρωση που δεν έχουμε και που μπορούμε να αποκτήσουμε.
Χωρίς την συγκέντρωση της προσοχής κανείς δεν μπορεί να ανακαλύψει οτιδήποτε, πόσο μάλλον να γνωρίσει τον εαυτό του, τον εσωτερικό του κόσμο, να γνωρίσει την Συνείδησή του και όλον αυτόν τον άγνωστο κόσμο που λέγεται «ο Εαυτός μου».
Ο νους μας, το μυαλό μας, διασπάται συνεχώς μέσω των αισθήσεων, ή από μια σκέψη, ή μία εικόνα που περνά μέσα μας. Από αυτά τα ερεθίσματα αρχίζει η δημιουργία των προβλημάτων μας. Φόβοι, αμφιβολίες, ανησυχίες, σου είπα-μου είπες, παρεξηγήσεις κάθε είδους κ.λπ. κ.λπ. Διαρκώς ζούμε με τα προβλήματα που μας δημιουργεί ο νους μας και είμαστε ανήμποροι να κάνουμε κάτι γι’ αυτό.
Πώς μπορεί κάποιος να απολαύσει λίγη ησυχία, γαλήνη, ηρεμία μέσα του χωρίς την μάχη των αντιθέτων;
Ένα από τα πιο πρακτικά κλειδιά που δίνει η Εσωτερική Παράδοση είναι η εξάσκηση της Συγκέντρωσης και η απόκτηση της.
Πώς μπορούμε να αρχίσουμε;
Όταν κινούμαστε ή είμαστε μαζί με άλλους να θυμόμαστε το σώμα μας. Ζούμε μέσα σε ένα σώμα και ποτέ δεν βρισκόμαστε μέσα του, να το βιώνουμε.
Ας πούμε, εσείς που διαβάζετε αυτό το κείμενο είσαστε εδώ, παρόντες;
Τώρα ναι, αλλά πριν;
Βιώστε ότι είστε καθισμένοι κάπου και κάνετε κάτι, αρχίστε να μην επιτρέπετε στον νου σας να φεύγει.
Αναρωτηθείτε τι κάνω;
Και νιώστε το Είναι σας την καρδιά σας, όλο αυτό που είστε. Σταθείτε απέναντι στον νου σας σαν να μην θέλετε να συμμετέχετε σε αυτήν την φαντασία! Να αρχίσουμε να τραβιόμαστε από όλες αυτές τις σκέψεις σαν κάποιος που δεν θέλει να συμμετέχει σε αυτές.
Είναι εύκολο αυτό;
Όχι, γιατί δεν το έχουμε ξανακάνει, δεν μας περνά από το μυαλό ότι εάν εμείς δεν ταυτιστούμε με όλα αυτά δεν μπορεί ο νους μας να συνεχίσει να σχολιάζει το κάθε τι. Είναι σαν να έρχεται κάποιος για κουτσομπολιό και εμείς μέσα μας είμαστε ατάραχοι και τον ακούμε χωρίς να συμμετέχουμε.
Όταν είμαστε στον δρόμο να θυμόμαστε την άσκηση, να είμαστε στο σώμα μας, να περπατάμε και να νιώθουμε το σώμα μας, ότι είμαστε στο σώμα μας. Αν περπατάς περπάτα, αλλά μην αμφιταλαντεύεσαι.
Θα ξεχαστούμε;
Ναι! Μόλις το καταλάβουμε αρχίζουμε ξανά. Ξεκινάμε μία προσπάθεια που δεν έχουμε ξανακάνει, δεν είναι εύκολη, γιατί δεν είναι μέσα στις συνήθειές μας. Όσο πιο συχνά το επαναλαμβάνουμε δημιουργείται ένας μηχανισμός που μας το θυμίζει κάθε φορά, όλο και πιο συχνά.
Έτσι αρχίζουμε και βιώνουμε το Είναι μας, την ύπαρξή μας έξω από τον νου, γιατί δεν είμαστε ο νους. Είμαστε αυτό που κινεί τον νου και τα συναισθήματα.
Όταν κάποιος αρχίζει να βιώνει αυτήν την αίσθηση, έχει μία χαρά, μία ελπίδα μέσα του.
Αισθανόμαστε κάτι πρωτόγνωρο που μόνο σαν παιδιά το είχαμε.
Αυτή είναι μία δουλειά που αφορά μόνο εμάς, γιατί ψάχνουμε κάτι. Κάτι που δεν ανήκει στον χρόνο και στον χώρο, ψάχνουμε κάτι που μπορεί να μην το έχουμε ορίσει μέσα μας, απλά ανησυχούμε πως αυτή η ζωή δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό που βλέπουμε, πρέπει να υπάρχει κάποιο νόημα σε όλα αυτά.