Το να ζεις είναι μια πράξη εμπιστοσύνης. Η εμπιστοσύνη, στη Εσωτερική Φιλοσοφία, είναι η γνώση ότι η ζωή συνεχίζεται επ’ άπειρον και προχωρά νικηφόρα, ανταμείβοντας κάθε άτομο ανάλογα με αυτά που έχει σπείρει, τόσο ατομικά όσο και συλλογικά, στις διάφορες πτυχές της πραγματικότητας. Αν και η συγκομιδή κάποιου πράγματος μπορεί να καθυστερήσει, θα έρθει στον δικό της χρόνο.
Η πράξη της εμπιστοσύνης στη ζωή, στους άλλους και στον εαυτό μας δεν είναι κάτι που μπορεί να επιβληθεί. Η εμπιστοσύνη θα πρέπει να είναι μια ρεαλιστική διαδικασία και μια φυσική πράξη. Όταν βαδίζουμε στο σωστή Ατραπό, είμαστε σε αρμονία με το μέλλον και δεν υπάρχει ανάγκη για εξωτερικές διαβεβαιώσεις.
Γνωρίζοντας πού βρισκόμαστε, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι ότι βαδίζουμε σε στέρεο έδαφος, γνωρίζουμε ότι η γενική τάση των γεγονότων είναι θετική. Αυτό είναι παραπάνω από αρκετό. Δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε εκ των προτέρων τις λεπτομέρειες της νίκης. Αρκεί να γνωρίζουμε ότι κινούμαστε προς αυτήν, σε μια μακροπρόθεσμη στρατηγική που περιλαμβάνει περισσότερες από μία ενσαρκώσεις.
Όταν γίνεται μια συγκομιδή που δεν αντιστοιχεί σε αυτό που φυτεύτηκε, αυτό θα διορθωθεί στον κατάλληλο χρόνο. Ο νόμος του Κάρμα είναι ο νόμος της συνεχούς Εναρμόνισης. Κάθε φορά που ξεχνιέται η ισορροπία, προάγεται μια κυκλική ανάκαμψη αυτού που είναι καλό και σωστό. Η δικαιοσύνη συχνά αποδίδεται με έναν αναζωογονητικό και απρόβλεπτο τρόπο.
Το θετικό Κάρμα χρειάζεται μια ευκαιρία για να αναδυθεί στον ορατό κόσμο. Μπορεί να παραμείνει για κάποιο χρονικό διάστημα σε ένα πιθανό και έμμεσο επίπεδο. Κάποια μέρα, προκύπτει μια ευνοϊκή ευκαιρία και το καλό Κάρμα ενεργοποιείται και τίθεται σε κίνηση. Επομένως, δεν χρειάζεται να ανησυχούμε. Εμπιστευόμενοι τον Νόμο και την εργασία, κάνοντας το καλύτερο που μπορούμε, έχουμε όλες τις προϋποθέσεις και τους λόγους να ζούμε με έναν εσωτερικά ασφαλή και σίγουρο τρόπο.
Το να εμπιστεύεσαι σημαίνει να είσαι ευτυχισμένος και το να μην εμπιστεύεσαι σημαίνει να είσαι δυστυχισμένος. Η εμπιστοσύνη είναι άνευ όρων. Η εμπιστοσύνη δεν είναι το ίδιο με το να έχεις προσδοκίες, επειδή οι προσδοκίες παράγουν φόβο.
Το να εμπιστεύεσαι σημαίνει να γνωρίζεις ότι η ζωή διέπεται από τον Παγκόσμιο Νόμο του Καλού. Μια μεγάλη πηγή εμπιστοσύνης έγκειται στην πραγματική κατανόηση ενός πολύ απλού γεγονότος: ότι το να «προσπαθεί κάποιος για το καλύτερο του» είναι το μόνο που αναμένεται από κάποιον που βαδίζει το Μονοπάτι της Καλοσύνης.
Η ευτυχία είναι εκτεταμένη. Δείχνει την ενότητα μεταξύ όλων των όντων. Η ευημερία της ψυχής είναι μεταδοτική. Εξαπλώνεται μέσω της αδελφοσύνης και της αμοιβαίας βοήθειας. Βελτιώνει την υγεία, επιφέρει κοινωνική δικαιοσύνη, θέτει σε κίνηση την προστασία του περιβάλλοντος, θεραπεύει όλα τα δεινά και δίνει την εντύπωση ότι η έντονη ταλαιπωρία του παρελθόντος δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά.
Η εμπιστοσύνη δεν είναι συνώνυμη με την αφέλεια. Και η δυσπιστία δεν είναι συνώνυμη με την «έξυπνη» φύση. Το να ξέρεις «πώς να εμπιστεύεσαι» και «τι να εμπιστεύεσαι» είναι συνάρτηση της διάκρισης.
Για να έχουμε πίστη σε αυτό που κάνουμε, πρέπει να κάνουμε αυτό στο οποίο πιστεύουμε. Όταν αναπτύσσουμε το θάρρος και την αποφασιστικότητα να ενεργούμε σε αρμονία με αυτό που γνωρίζουμε ότι είναι αληθινό, κάθε βήμα και κάθε προσπάθεια είναι από μόνες τους νίκες. Όσο υπάρχει αβεβαιότητα, η πορεία θα δοκιμαστεί.
Ο μαθητής της Εσωτερικής Φιλοσοφίας εμπιστεύεται γνωρίζοντας σε τι εμπιστεύεται και γιατί. Με αυτόν τον τρόπο, μεταδίδει στους γύρω του την ενέργεια του διακριτικού θάρρους και την ενέργεια της ανοιχτόμυαλης αποφασιστικότητας.
Μιχάλης Γρηγορίου