Για την επανένωση της Συνείδησης με το Αρχέγονο Φως
Στο τέλος κάθε εκδήλωσης, ο Λόγος επιστρέφει στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε, στη Μονάδα, στο Ένα, στο Άρρητο Κέντρο όπου δεν υπάρχει καμία διάκριση.
Αυτή η επιστροφή δεν είναι απώλεια, αλλά αποκατάσταση.
Ό,τι πήρε μορφή, ό,τι μετρήθηκε, ό,τι σχηματίστηκε, επιστρέφει τώρα στην αδιάκριτη ενότητα απ’ όπου γεννήθηκε.
Ο Πυθαγόρας έλεγε ότι η ψυχή πορεύεται από το Άπειρο προς το μέτρο, για να γνωρίσει τον εαυτό της μέσα από την Αναλογία, όμως η τελείωσή της βρίσκεται στο να επιστρέψει συνειδητά στο άμετρο, χωρίς να αρνηθεί το μέτρο.
Η επιστροφή δεν είναι φυγή από τον κόσμο, αλλά μεταμόρφωση του τρόπου με τον οποίο τον βιώνουμε.
Ο Λόγος ως Επιστροφή
Ο Λόγος εκπορεύεται από το άρρητο Ένα και διαστέλλεται σε αριθμούς, σχήματα και κόσμους.
Αν ο Αριθμός είναι η αρχή της διαίρεσης, η Επιστροφή είναι η αρχή της ενοποίησης.
Κάθε ον, όσο κι αν διαφέρει στη μορφή, φέρει μέσα του τον ίδιο ρυθμό του Πρωταρχικού Λόγου.
Η αναζήτηση του νοήματος, η ανάγκη της αλήθειας, είναι η νοσταλγία της ψυχής για εκείνον τον αρχέγονο ρυθμό.
Όπως ο ποταμός επιστρέφει στη θάλασσα από όπου γεννήθηκε, έτσι και ο Λόγος επιστρέφει στην Αρχή, εμπλουτισμένος από την εμπειρία της πολλαπλότητας.
Εκεί, το Ένα δεν απορροφά τα Πολλά, αλλά τα μεταμορφώνει σε ακτίνες του ίδιου Ήλιου.
Η Αναγνώριση του Κέντρου
Η επιστροφή δεν είναι εξωτερική πορεία, αλλά στροφή της συνείδησης προς το εσωτερικό Κέντρο.
Εκεί, όπου οι λέξεις σωπαίνουν, ο άνθρωπος ακούει τον εσωτερικό Αριθμό, την αρμονία των παλμών του ίδιου του είναι του.
Η καρδιά γίνεται γεωμετρικός τόπος, η σκέψη εργαλείο ακριβούς μέτρου, και η ψυχή ένα ιερό διάγραμμα που απεικονίζει το Σύμπαν.
Εκεί, στο Κέντρο, ο άνθρωπος κατανοεί ότι η Μονάδα δεν είναι αριθμητική αρχή, αλλά ζωντανή πηγή Αγάπης.
Το Ένα δεν είναι απομόνωση, αλλά καθολική παρουσία.
Μέσα του όλα τα σχήματα συνυπάρχουν, όλες οι αντιθέσεις συμφιλιώνονται, και ο Λόγος εκφέρεται πάλι ως Σιγή.
Η Μυστική Σύνθεση
Σύμφωνα με τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, «ο Θεός είναι Νους, και ο Νους είναι Λόγος».
Όταν ο άνθρωπος κατανοήσει αυτή την αλυσίδα εκπόρευσης, αντιλαμβάνεται ότι η επανένωσή του με το Θείο δεν γίνεται με πίστη ή προσκύνηση, αλλά με κατανόηση της Αναλογίας.
Να σκέφτεται αρμονικά με το Σύμπαν, να αναπνέει με τον ρυθμό της Δημιουργίας, να υπάρχει ως μέρος του Κοσμικού Λόγου.
Αυτή είναι η θεουργική πράξη: η συνειδητή συμμετοχή στο έργο του Ενός.
Όταν ο άνθρωπος γίνει φορέας αρμονίας, δεν δημιουργεί, αναδημιουργεί. Δεν εφευρίσκει, θυμάται.
Η Τελείωση του Κύκλου
Στο έσχατο στάδιο, ο Λόγος επιστρέφει εκεί όπου η διάκριση παύει.
Ο Αριθμός παύει να μετρά, και το Σχήμα παύει να ορίζει, όλα μετατρέπονται σε καθαρό φως, σε νοητή ενέργεια, σε αδιαίρετη συνείδηση.
Αυτό είναι το Ένα, το αγέννητο και ατελεύτητο.
Δεν βρίσκεται πάνω ούτε κάτω, είναι ο τόπος όπου υπάρχει ο χώρος, ο χρόνος πριν από κάθε ροή.
Η ψυχή που επιστρέφει εκεί δεν χάνει τον εαυτό της, αλλά αποκτά όλους τους εαυτούς.
Η γνώση γίνεται φως, το φως γίνεται αγάπη, και η αγάπη γίνεται ησυχία του Λόγου μέσα στη Σιγή.
Το Ένα ως Αρχή και Τέλος
Η Επιστροφή του Λόγου στο Ένα είναι η πορεία της συνείδησης από τη γνώση στη σοφία, από τη μορφή στην Αλήθεια, από τον Αριθμό στην Αρμονία.
Εκεί, ο κόσμος αποκαλύπτεται ως ένα και μόνο πράγμα: η αέναη πράξη του Ενός που γνωρίζει τον εαυτό του μέσα από τους αριθμούς και τα σχήματα.
Και ο άνθρωπος, όταν το συνειδητοποιήσει, αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι απλώς μέρος του σύμπαντος, είναι η συνείδηση με την οποία το σύμπαν γνωρίζει τον εαυτό του.
Έτσι, ο Λόγος αναπαύεται ξανά στο Ένα, όχι ως αρχή, αλλά ως προορισμό.
«Όταν ο κύκλος κλείσει, το Κέντρο θα λάμψει μέσα σου, και θα γνωρίσεις ότι το Ένα ποτέ δεν σε εγκατέλειψε.»
Μιχάλης Γρηγορίου