Κάποια στιγμή ανακαλύπτεις ότι το να ξεμάθεις είναι πιο δύσκολο από το να μάθεις…
Πόσο θέλει ένας άνθρωπος, να γνωρίσει τον Εαυτό του;
Να μάθει, για τις λανθασμένες ερμηνείες του;
Τις στέρεες πεποιθήσεις του;
Την ηθική και τον εγωισμό;
Πόσο χρόνο χρειάζεται, για να τα αντιστρέψει όλα και να βαδίζει με ακεραιότητα, στην δική του πορεία;
Η εμπειρία μου πάνω στο θέμα, μου απέδειξε ότι όσα και να ξέρει κανείς, δεν αρκεί για να θεραπεύσει, τα μίση και τα πάθη του…
Χρειάζεται και κάτι ακόμα, που ρυθμίζει τους στόχους του…
Χρειάζεται η Πίστη…
Η πλέον, κλονισμένη Αρετή των Ανθρώπων…
Η κατηγορία, είναι η εύκολη λύση της Ανωριμότητας…
Φταίνε οι άλλοι, για το χάλι μας (ο φταίχτης καθρεφτίζεται μετά, εύκολα σε κάποιον άλλον)…
Μα όμως, ούτε αυτό δικαιολογεί, την συνέχιση της κατάστασης μας, γιατί από κάποιο σημείο και μετά ο άνθρωπος είναι ο μόνος ρυθμιστής της Μοίρας του, με βάση την Ελεύθερη Βούληση.
Κανείς, δεν με υποχρεώνει να κάνω αυτό, που μου είπαν για σωστό, είναι δική μου επιλογή, να το κάνω και να τρώω τα μούτρα μου συνεχώς.
Το να το παίρνω είδηση, είναι αποτέλεσμα της συναισθηματικής ωριμότητας. Αλλιώς, τίποτα δεν θα παίρνω είδηση.
Όλα όσα μάθαμε ως Φυσιολογικά χρειάζονται να γίνουν ξανά αντικείμενο προς Παρατήρηση και Έρευνα.
Είναι δική μου επιλογή, η μνησικακία, ο φθόνος, η οργή, ο φόβος, η ανάγκη δικαίωσης, η χαιρεκακία, ο εγωισμός, η καχυποψία, η ανταπόδοση, η αγάπη με όρους και κανείς δεν μπορεί να προσθέσει μέσα μου, αυτά τα δηλητήρια αν εγώ δεν τα θέλω πια, στην Ζωή μου.
Δεν φταίνε οι άλλοι, για τις αδυναμίες μου.
Για τις ελλείψεις μου.
Για τις εξαρτήσεις μου.
Για τα πληγωμένα (ασυνείδητα) συναισθήματά μου.
Σίγουρα το παιδί, είναι άγραφος χάρτης, που πάνω του οριοθετούν οι γονείς, τις κατευθύνσεις και χαράζουν τις πορείες…
Όμως εγώ, περπατάω σ’ αυτές, όχι εκείνοι…
Και είναι δικό μου χρέος, να μην παρασύρομαι, από την ασφάλεια που μου δίνει, ο χαραγμένος δρόμος, που πήραν και εκείνοι…
Είναι δικό μου χρέος, να χαράξω την πορεία μου, πολεμώντας εγώ ο ίδιος, τον φυγόπονο, τον ανώριμο, τον επικριτικό, τον εγωιστικό, τον βολεμένο εαυτό μου.
Τα δικά μου μάτια κοιτάζουν το Θείο.
Οι δικές μου πυξίδες θα το Ανακαλύψουν.
Τα δικά μου πόδια θα με στηρίξουν, στον δρόμο μου προς Αυτό.
Η δική μου καρδιά, θα ξεπεράσει τους φόβους μου…
Όσο και να υπάρχουν άλλοι γύρω μου, εγώ θα τα κάνω όλα αυτά και κανείς, δεν θα τα κάνει για εμένα…
Κάποια στιγμή ανακαλύπτεις, ότι το να ξεμάθεις είναι πιο δύσκολο, από το να μάθεις…
Ο ανθρώπινος νους, είναι μηχανιστικός. μαθαίνει και ξεχνάει…
Αυτή είναι η πορεία του…
Μηχανιστική και Ενστικτώδης…
Και θέλει μεγάλη προσπάθεια εκ μέρους μας, για να θυμόμαστε συνεχώς, ποιοι Είμαστε και που Πηγαίνουμε.
Ώστε οι επιλογές μας, να μην είναι τυχαίες και από προκατάληψη…
Τίποτα, δεν είναι άσχημο στην Ζωή μας, εκτός από αυτό που επιτρέπουμε, να χάσει τον δρόμο του, προς την Γνώση…
Το Χάρισμα του καθενός είναι μια απόδειξη, ότι μπορεί να ήρθαμε, σαν άγραφος χάρτης εδώ, στον φυσικό κόσμο, λόγω ανυπαρξίας νοητικού επιπέδου, αλλά η Ψυχή μας έχει και την “προίκα” της, για να ξαναβρούμε τον δρόμο της Καρδιάς…
Αν το θέλουμε…
Αν Το Πιστεύουμε…
Αν η Πνευματική μας Εξέλιξη, είναι ο Στόχος μας…
Τότε θα βρούμε και τον Δρόμο της Επιστροφής, στον Εαυτό μας…