Το αποτέλεσμα που έχουμε όταν ο σκεπτόμενος άνθρωπος χρησιμοποιεί το νοητικό του σώμα, είναι η δημιουργία σκεπτομορφών.
Η σκέψη γεννά μια σειρά από δονήσεις της ύλης του Νοητικού Σώματος. Κάτω από την επίδραση αυτού του παλμού, διασπάται ένα δονούμενο τμήμα του, το οποίο παίρνει τη μορφή της φύσης των δονήσεων αυτών, όπως συμβαίνει όταν σε ένα δίσκο ριχτούν μικρά σωματίδια τα οποία μετά παίρνουν κάποιο σχήμα, όταν ο δίσκος δονηθεί σύμφωνα με κάποια μουσική νότα.
Η νοητική ύλη που αποσπάσθηκε έτσι συλλέγει στη γύρω ατμόσφαιρα την κατάλληλη στοιχειακή ουσία του Νοητικού Κόσμου (δηλαδή του Δεύτερου Στοιχειακού Βασιλείου) και την εναρμονίζει με την ίδια.
Έτσι δημιουργείται η απλή σκεπτομορφή.
Μια τέτοια σκεπτομορφή μοιάζει με μια αστρική ή συγκινησιακή μορφή από το Αστρικό Σώμα, αλλά ακτινοβολεί πολύ περισσότερο και έχει πιο λαμπερά χρώματα, είναι πιο δυνατή, πιο ζωντανή και έχει μεγαλύτερη διάρκεια. Οι λέξεις δεν μπορούν να αποδώσουν την εξαιρετική ομορφιά και τη λαμπρότητα που συνυπάρχουν στη λεπτή αυτή ύλη, που σφύζει από ζωή και κίνηση.
Όσοι ενορατικοί μπόρεσαν να την αντικρίσουν, ινδουιστές, βουδιστές, χριστιανοί, μιλούν μαγεμένοι για τη λαμπερή ομορφιά της και δηλώνουν ανίκανοι να την περιγράψουν: αντίθετα οι λέξεις, όσο διαλεγμένες κι αν είναι, μοιάζουν να τη μειώνουν.
Η σκεπτομορφή είναι μια παροδική ζωντανή οντότητα, έντονα ενεργή, εμψυχωμένη από την ιδέα που τη δημιούργησε.
Η Στοιχειακή Ουσία είναι μια περίεργη ζωή, ημινοήμων, που μας περιβάλλει και ενεργοποιεί την ύλη του Νοητικού Επιπέδου. Ανταποκρίνεται άμεσα στην επίδραση της ανθρώπινης σκέψης, έτσι ώστε κάθε παλμός που εκπέμπεται από το Νοητικό Σώμα του ανθρώπου να περιβάλλεται με ένα προσωρινό όχημα από αυτή την ουσία. Μάλιστα είναι, ενδεχομένως, ακόμα πιο ευαίσθητη και γρήγορη στη δράση της σκέψης απ’ ό,τι είναι η Αστρική Στοιχειακή Ουσία.
Μια σκέψη λοιπόν, όπως είπαμε, γίνεται για κάποιο χρονικό διάστημα ένα ζωντανό πλάσμα, στο οποίο η Δύναμη-Σκέψη είναι το Πνεύμα και η Στοιχειακή Ουσία είναι το Σώμα.
Οι αρχές στις οποίες βασίζεται η δημιουργία όλων των σκεπτομορφών είναι:
1) Η ποιότητα της σκέψης καθορίζει το χρώμα.
2) Η φύση της σκέψης καθορίζει τη δύναμη.
3) Η καθαρότητα της σκέψης καθορίζει την καθαρότητα των περιγραμμάτων.
Οι σκεπτομορφές παρουσιάζουν άπειρες ποικιλίες και σε ό,τι αφορά στο χρώμα και στη μορφή. Ο αναζητητής πρέπει να έχει πια εξοικειωθεί με τα διάφορα χρώματα και τη σημασία τους, καθώς αντιστοιχούν σε εκείνα που υπάρχουν στο Αστρικό και στο Νοητικό Σώμα. Γενικά μιλώντας, έχει μια απόχρωση πιο σκοτεινή αν κατευθύνεται προς κατώτερες τάσεις, ειδικότερα αν οι σκοποί είναι εγωιστικοί.
Σε πολλές περιπτώσεις οι σκεπτομορφές είναι απλά ισχυρά νέφη, που έχουν το χρώμα της ιδέας που τους έδωσε ζωή. Ο αναζητητής θα αντιληφθεί ότι στο στάδιο στο οποίο βρίσκεται τώρα η ανθρωπότητα υπάρχει μια μεγάλη ποσοτική υπεροχή χαοτικών σκέψεων με ακανόνιστα σχήματα, που παράγονται από την πλειονότητα των ανθρώπων με ανεκπαίδευτο νου.
Είναι πολύ σπάνιο να δει κανείς μια μορφή καθαρή και καλοσχηματισμένη ανάμεσα στις χιλιάδες που πλέουν γύρω μας.
Οι αφηρημένες ιδέες απεικονίζονται συνήθως από κάθε είδους τέλεια και όμορφα γεωμετρικά σχήματα. Σχετικά με αυτό θα έπρεπε να υπενθυμίσουμε εδώ πως ό,τι είναι αφηρημένο για εμάς γίνεται συγκεκριμένο γεγονός στο Νοητικό Επίπεδο.
Η δύναμη της σκέψης και της συγκίνησης καθορίζει το πόσο μεγάλη θα είναι η σκεπτομορφή, καθώς και τη διάρκειά της σαν ξεχωριστή οντότητα. Η διάρκειά της εξαρτάται επίσης από την υποστήριξη που θα της δοθεί αφού δημιουργηθεί, μέσα από την επανάληψη της σκέψης και από μέρους του δημιουργού και από μέρους άλλων ανθρώπων.
Αν η σκέψη είναι διανοητική και απρόσωπη, όπως στην περίπτωση ενός στοχαστή που προσπαθεί να λύσει ένα πρόβλημα άλγεβρας ή γεωμετρίας, τότε οι σκεπτομορφές (όπως επίσης και τα κύματα σκέψης) δεν ξεπερνούν το Νοητικό Πεδίο.
Αν η σκέψη είναι πνευματικής φύσεως και απρόσωπη, ανάμεικτη με αισθήματα αγάπης και αλτρουισμού, η σκεπτομορφή θα ανυψωθεί πάνω από το Νοητικό Πεδίο και θα δανεισθεί πολλή από τη λαμπρότητα και την αίγλη των ανώτερων Βουδικών Επιπέδων. Σε αυτή την περίπτωση η επίδρασή της είναι πολύ ισχυρή και καθεμία από αυτές τις σκέψεις αποτελεί μια μεγάλη θετική δύναμη.
Αν, αντίθετα, η σκέψη έχει μέσα της κάτι το εγωιστικό, αμέσως οι δονήσεις της στρέφονται προς τα κάτω και έλκει γύρω της ένα σώμα από Αστρική Ύλη, εκτός από το Νοητικό της Περίβλημα. Αυτή η σκεπτομορφή, που θα έπρεπε να ονομάζεται σωστότερα σκεπτοσυγκινησιακή μορφή, είναι φυσικά ικανή να επηρεάσει το Αστρικό και το Νοητικό Σώμα των άλλων ανθρώπων.
Αυτός ο τύπος σκεπτομορφής είναι μακράν ο πιο κοινός καθώς ελάχιστες σκέψεις της πλειονότητας των ανθρώπων στερούνται επιθυμίας, πάθους ή συγκίνησης.
Μπορούμε να θεωρήσουμε αυτή την κατηγορία σκεπτομορφών δημιουργήματα της δράσης του Κάμα Μάνας, δηλαδή του νου που κυριαρχείται από την επιθυμία.
Όταν ο άνθρωπος σκέπτεται ένα συγκεκριμένο αντικείμενο -ένα βιβλίο, ένα σπίτι, ένα τοπίο-, κατασκευάζει μια μικρή εικόνα του αντικειμένου με την ύλη του νοητικού σώματός του.
Αυτή η εικόνα κυματίζει στο πάνω μέρος του σώματος, συνήθως μπροστά από το πρόσωπο του ανθρώπου και στο ύψος των ματιών. Συμβαίνει να παραμένει η εικόνα του αντικειμένου και για λίγο χρόνο αφότου σταματήσει να το σκέπτεται, ανάλογα με την ένταση και την καθαρότητα της σκέψης.
Αυτή η μορφή είναι εντελώς αντικειμενική και μπορεί να τη δει και κάποιος που είναι ενορατικός στο νοητικό επίπεδο.
Με τον ίδιο τρόπο, αν ο άνθρωπος σκέπτεται κάποιον άλλον άνθρωπο, δημιουργεί ένα μικρό πορτραίτο του.
Οποιαδήποτε προσπάθεια της φαντασίας επιτυγχάνει το ίδιο αποτέλεσμα.
Ο ζωγράφος που έχει μια αντίληψη του μελλοντικού του έργου το κατασκευάζει με την ύλη του νοητικού του σώματος, το προβάλλει στη συνέχεια στο χώρο μπροστά του, το κρατά μπροστά από τα μάτια του νου και το αντιγράφει.
Ο συγγραφέας, με τον ίδιο τρόπο, κατασκευάζει τις εικόνες των πρωταγωνιστών του στη νοητική ύλη και ασκώντας τη θέλησή του, κινεί αυτές τις μαριονέτες προς τη μία κατεύθυνση ή την άλλη, καθώς η πλοκή της ιστορίας του πραγματοποιείται όλη μέσα στο μυαλό του.
Ένας γλύπτης κατασκευάζει μια ισχυρή σκεπτομορφή του αγάλματος που σκοπεύει να δημιουργήσει, την εμφυτεύει στο μαρμάρινο όγκο του και αρχίζει να αφαιρεί το μάρμαρο που βρίσκεται γύρω από τη σκεπτομορφή, μέχρι που να μείνει εκείνο το μέρος που διαπερνάται από τη σκεπτομορφή.
Το ίδιο ένας ομιλητής που σκέφτεται έντονα τα διάφορα μέρη του αντικειμένου της διάλεξής του δημιουργεί μια σειρά σκεπτομορφών, συνήθως αρκετά δυνατών ανάλογα με την προσπάθεια. Εάν δεν κατορθώσει να γίνει κατανοητός από το ακροατήριό του, αυτό οφείλεται στο ότι η σκέψη του δεν είναι αρκετά επεξεργασμένη.
Μέχρι εδώ ασχοληθήκαμε με τη γένεση των σκεπτομορφών.
Ας δούμε τα αποτελέσματα σε όποιον τις δημιουργεί, αλλά και στους άλλους.
Κάθε άνθρωπος δημιουργεί τρεις τύπους σκεπτομορφών:
1) Αυτές που, καθώς δεν είναι επικεντρωμένες ούτε στο σκεπτόμενο ούτε σε κάποια άλλα πρόσωπα, αφήνονται πίσω σαν ένα είδος ίχνους που δείχνει την πορεία του.
2) Αυτές που, καθώς είναι επικεντρωμένες στον σκεπτόμενο, πλέουν γύρω του και τον ακολουθούν όπου πηγαίνει.
3) Αυτές που εξακοντίζονται σαν βέλη από αυτόν που σκέπτεται και κατευθύνονται προς ένα καθορισμένο αντικείμενο.
Η σκεπτομορφή της πρώτης κατηγορίας, καθώς δεν είναι ούτε προσωπική ούτε απευθύνεται σε κάποιον, πλέει στην ατμόσφαιρα, εκπέμποντας δονήσεις παρόμοιες με εκείνες που εκπέμπονταν κατ’ αρχάς από το δημιουργό της. Αν η μορφή δεν έρθει σε επαφή με κανένα άλλο νοητικό σώμα, η εκπομπή σταδιακά εξαντλεί τη δύναμή της και χάνεται. Αν όμως κατορθώσει να αφυπνίσει παρόμοιες δονήσεις σε κάποιο κοντινό νοητικό σώμα, δημιουργείται μια έλξη και η σκεπτομορφή απορροφάται από εκείνο το Νοητικό Σώμα.
Στο παρόν στάδιο της εξέλιξης, η πλειονότητα των σκέψεων των ανθρώπων είναι συνήθως συγκεντρωμένες πάνω στους ίδιους, αν και δεν είναι κατ’ ανάγκη εγωιστικές. Αυτές οι σκέψεις παραμένουν δίπλα σε εκείνον που σκέπτεται. Πολλοί άνθρωποι πράγματι περιβάλλουν τα Νοητικά τους Σώματα με ένα στρώμα από τέτοιες σκέψεις. Αυτές αδιάκοπα κυματίζουν γύρω τους και αντιδρούν μαζί τους. Η τάση τους είναι να αναπαραχθούν, δηλαδή να προκαλέσουν στον άνθρωπο μία επανάληψη των σκέψεων που είχαν διατυπωθεί προηγουμένως. Ορισμένοι αισθάνονται αυτή την εσωτερική πίεση, αυτή τη συνεχή υποβολή ορισμένων σκέψεων, ιδίως όταν ξεκουράζονται μετά τη δουλειά και δεν υπάρχει καμία συγκεκριμένη σκέψη στο μυαλό τους. Αν οι σκέψεις είναι κακές, ο άνθρωπος τις θεωρεί συχνά σαν δαιμόνια που τον βάζουν σε πειρασμό και τον σπρώχνουν στην αμαρτία. Κι όμως δεν είναι παρά δημιουργήματά του. Η επίμονη επανάληψη σκέψεων του ίδιου τύπου, για παράδειγμα εκδίκησης, φέρνει σε ένα σημείο που μπορεί να συγκριθεί με ένα κορεσμένο μείγμα. Ακριβώς όπως η προσθήκη κι άλλης ύλης του ίδιου τύπου στο διάλυμα προκαλεί τη στερεοποίησή του, έτσι ένας μικρός παλμός ακόμα μπορεί να οδηγήσει στη διάπραξη του εγκλήματος. Με τον ίδιο τρόπο, επαναλαμβανόμενες σκέψεις βοηθείας προς τους άλλους μπορούν, με την ώθηση μιας κατάλληλης ευκαιρίας, να αποκρυσταλλωθούν σε μία πράξη ηρωισμού. Σε αυτές τις περιπτώσεις, ένας άνθρωπος μπορεί να ξαφνιαστεί που διέπραξε ένα έγκλημα ή μια ηρωική πράξη θυσιαζόμενος, χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι η επαναλαμβανόμενη σκέψη κατέστησε την πράξη αναπόφευκτη.
Άλλωστε, οι σκεπτομορφές του ανθρώπου τείνουν να ελκύσουν προς αυτόν τις σκεπτομορφές άλλων, οι οποίες είναι του ίδιου τύπου. Ένας άνθρωπος μπορεί έτσι να τραβήξει προς αυτόν σημαντικές ποσότητες εξωτερικής ενέργειας. Φυσικά, εξαρτάται μόνο από τον ίδιο, αν οι δυνάμεις που θα καλέσει θα είναι θετικές ή αρνητικές.
Συνήθως κάθε καθορισμένη σκέψη δημιουργεί μια νέα σκεπτομορφή. Όμως αν μία σκεπτομορφή του ίδιου τύπο ήδη περιφέρεται γύρω από τον σκεπτόμενο, με δεδομένες το συγκεκριμένες συνθήκες, μια νέα σκέψη πάνω στο ίδιο θέμα αντί να δημιουργήσει μια νέα σκεπτομορφή, ενώνεται με την παλιά και την ενισχύει, έτσι ώστε μακροπρόθεσμα, σκεπτόμενος πάντα το ίδιο θέμα, ένας άνθρωπος να μπορεί καμιά φορά να δημιουργήσει μια σκεπτομορφή εξαιρετικής δύναμης. Αν η σκέψη είναι αρνητικού τύπου, η σκεπτομορφή που είναι το αποτέλεσμα μπορεί να γίνει μια πραγματικά βλαβερή δύναμη που διαρκεί ακόμα και χρόνια και εκλαμβάνει για κάποιο χρονικό διάστημα τη μορφή και τις δυνάμεις μιας πραγματικής ζωντανής οντότητας.
Ένα περίβλημα σκέψης συγκεντρωμένης στον σκεπτόμενο τείνει προφανώς να εμποδίσει τη νοητική όραση και να διευκολύνει τη δημιουργία προκατάληψης.
Μέσα από τέτοιο περίβλημα ο άνθρωπος βλέπει τον κόσμο, βλέποντάς τα όλα χρωματισμένα με τα χρώματα που υπερισχύουν σ’ αυτό. Όλα όσα φθάνουν σε αυτόν απ’ έξω αλλοιώνονται περισσότερο ή λιγότερο, ανάλογα με το χαρακτήρα του περιβλήματος. Γι’ αυτό, μέχρι ο άνθρωπος να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της σκέψης του και των συναισθημάτων του, δε βλέπει τίποτε όπως είναι πραγματικά, γιατί όλες οι παρατηρήσεις του γίνονται μέσα από εκείνο τον ενδιάμεσο, που σαν καθρέπτης κακής ποιότητας παραμορφώνει και χρωματίζει τα πάντα.
Γι’ αυτόν το λόγο ο Δάσκαλος Ντζβαλ Κουλ στη “Φωνή της σιγής” λέει ότι ο νους ήταν “ο μεγάλος δολοφόνος του πραγματικού”. Ήθελε να τραβήξει την προσοχή στο γεγονός ότι δε βλέπουμε κανένα αντικείμενο όπως πραγματικά είναι, αλλά μόνο τις εικόνες που είμαστε ικανοί να φτιάξουμε γι’ αυτό, καθώς όλα είναι χρωματισμένα από τις σκεπτομορφές που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε.
Μία σκεπτομορφή σταλμένη από έναν άνθρωπο σε κάποιον άλλον αποτελεί μια πραγματική μεταφορά ποσότητας δύναμης και ύλης από μέρους εκείνου που στέλνει σε αυτόν που λαμβάνει.
Η διαφορά ανάμεσα στο αποτέλεσμα ενός κύματος σκέψης και σ’ εκείνο μιας σκεπτομορφής είναι ότι το πρώτο, δεν παράγει μια σκέψη τέλεια προσδιορισμένη, αλλά τείνει να παράγει μια σκέψη του ίδιου χαρακτήρα στον οποίο ανήκει. Το κύμα σκέψης είναι έτσι πολύ λιγότερο αποτελεσματικό στη δράση του, αλλά επιδρά σε ένα πολύ πιο ευρύ πεδίο.
Μια σκεπτομορφή, εξάλλου, μεταδίδει μία ιδέα πλήρη και σαφή, μεταφέροντας την ακριβή φύση της σκέψης σε αυτούς που είναι έτοιμοι να τη λάβουν, αλλά δεν μπορεί να αγγίξει παρά έναν άνθρωπο κάθε φορά.
Ένα κύμα σκέψης προσαρμόζεται έξοχα.
Αν η σκέψη είναι αρκετά ισχυρή, η απόσταση δε μετρά για τη σκεπτομορφή, αλλά η σκέψη ενός κοινού ανθρώπου είναι συνήθως αδύναμη και συγκεχυμένη και γι’ αυτό δεν έχει αποτέλεσμα πέρα από μία περιορισμένη ακτίνα.
Μία σκεπτομορφή αγάπης και προστασίας απευθυνόμενη με δύναμη προς έναν άλλο άνθρωπο τον φθάνει και παραμένει στην αύρα του σαν μία ασπίδα και ένας παράγοντας προστασίας. Θα ψάξει όλες τις ευκαιρίες για να γίνει χρήσιμη και να υπερασπίσει, όχι με μια πράξη συνειδητή και επιλεγμένη, αλλά τυφλά, ακολουθώντας την παρόρμηση που έχει εντυπωθεί σε αυτήν, και θα ενισχύσει τις φιλικές δυνάμεις, ενώ θα εξασθενίσει τις εχθρικές. Έτσι δημιουργούνται και διατηρούνται πραγματικοί φύλακες άγγελοι γύρω από αυτούς που αγαπάμε. Πολλές “προσευχές” μιας μητέρας για το γιο της που βρίσκεται μακριά γυρνούν γύρω του και δρουν με τον τρόπο που περιγράψαμε.
Η γνώση αυτών των πραγμάτων θα έπρεπε να μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε την τεράστια δύναμη που έχουμε στα χέρια μας.
Ο αναζητητής θα συνειδητοποιήσει γρήγορα ότι μία σκεπτομορφή θα μπορέσει να δράσει πάνω σε έναν άνθρωπο μόνον αν στην αύρα του υπάρχει ύλη ικανή να ανταποκριθεί στις δονήσεις της σκεπτομορφής. Στις περιπτώσεις στις οποίες οι δονήσεις της σκεπτομορφής ξεπερνούν τα όρια μέσα στα οποία η αύρα του ανθρώπου είναι ικανή να δονηθεί, η σκεπτομορφή αναπηδά μακριά από αυτόν, με μία δύναμη ανάλογη με την ενέργεια με την οποία είχε χτυπήσει την αύρα. Γι’ αυτό λέγεται ότι μια Αγνή Καρδιά και ένας Αγνός Νους είναι η καλύτερη προστασία ενάντια στις εχθρικές επιθέσεις, γιατί μια Καρδιά και ένας Νους που είναι αγνοί θα κατασκευάσουν Νοητικό και Αστρικό Σώμα από λεπτή και εξευγενισμένη ύλη, τα οποία δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε δονήσεις που χρειάζονται χονδροειδή και πυκνή ύλη. Αν μία κακή σκέψη, που έχει σταλεί με κακές προθέσεις, χτυπήσει ένα τέτοιο εξαγνισμένο σώμα, θα αναπηδήσει και θα γυρίσει πίσω, ακολουθώντας τη μαγνητική γραμμή με τη μικρότερη αντίσταση, οπότε θα επιστρέψει σε όποιον τη δημιούργησε, χτυπώντας τον. Εκείνος, έχοντας στο Αστρικό και το Νοητικό Σώμα του ύλη παρόμοια με αυτήν της σκεπτομορφής που δημιούργησε, βρίσκεται στις κατάλληλες συνθήκες για να συλλέξει τις δονήσεις και θα πρέπει να υποστεί τα καταστροφικά αποτελέσματα που σκόπευε να προκαλέσει σε άλλους. Από αυτό το γεγονός βγαίνει και το ρητό “Οι κατάρες και οι ευλογίες γυρνούν να κουρνιάσουν στο σπίτι τους”. Από εκεί προέρχονται επίσης οι σοβαρότατες επιπτώσεις του να μισεί κανείς ή να υποπτεύεται έναν άνθρωπο που είναι καλός και εξελιγμένος: οι σκεπτομορφές που στέλλονται εναντίον του δεν μπορούν να τον αγγίξουν, αλλά αναπηδούν και επιστρέφουν σε όποιον τις έστειλε, καταστρέφοντας τον νοητικά, ηθικά και φυσικά
Όπως έγραψε ένας Δάσκαλος: “Ο άνθρωπος γεμίζει το ρεύμα του μέσα στο χώρο με έναν κόσμο δικό του, που κατοικείται με τα γεννήματα της φαντασίας του, των επιθυμιών του, των παρορμήσεών του και των παθών του”.
Ένας Δάσκαλος έγραψε επίσης σχετικά με την ικανότητα ενός Μυημένου να “προβάλλει και να υλοποιεί στον ορατό κόσμο τις μορφές που κατασκεύασε η φαντασία του με την αδρανή κοσμική ύλη στον αόρατο κόσμο. Ο Μυημένος δε δημιουργεί τίποτα το νέο, αλλά χρησιμοποιεί και χειρίζεται τα υλικά που η φύση αποθήκευσε γύρω του και το υλικό που κατά την αιωνιότητα πέρασε μέσα από όλες τις μορφές. Δεν έχει παρά να διαλέξει αυτό που του χρειάζεται και να το καταστήσει ικανό για αντικειμενική ύπαρξη”.
Η διαφορά ανάμεσα σε έναν αναπτυγμένο άνθρωπο και σε έναν μη αναπτυγμένο βρίσκεται στο γεγονός ότι ο πρώτος χρησιμοποιεί τις σκεπτομορφές συνειδητά.
Όταν ένας τέτοιος άνθρωπος συνειδητά δημιουργεί και κατευθύνει μία σκεπτομορφή, η δυνατότητά του να είναι χρήσιμος αυξάνει κατά πολύ επειδή μπορεί να χρησιμοποιεί τη σκεπτομορφή για να λειτουργεί ικανοποιητικά σε μέρη που εκείνη τη στιγμή δεν μπορεί να επισκεφθεί με το νοητικό του σώμα.
Μπορεί έτσι να παρατηρεί και να κατευθύνει τις σκεπτομορφές του και να τις χρησιμοποιεί σαν εκπροσώπους της θέλησής του.
Πρέπει vα σημειώσουμε πως κάθε ήχος εντυπώνεται στην Αστρική και τη Νοητική Ύλη. Όχι μόνο εκείνους τους ήχους, τους οποίους αποκαλούμε μουσικούς, αλλά κάθε είδους ήχους.
Οι λειτουργίες όλων των μεγάλων θρησκειών τείνουν να παράγουν ανάλογα αποτελέσματα μέσα από ένα είδος κοινής δράσης.
Μιχάλης Γρηγορίου