Η συσσωρευμένη εμπειρία του σύγχρονου εσωτεριστικού κινήματος δείχνει ότι οποιοσδήποτε προσωπικός θυμός ή «αγώνας για εξουσία» μπορεί να συμβεί μόνο απουσία του φυσικού συναισθήματος που αναδύεται καθώς κάποιος παρατηρεί την απεραντοσύνη του σύμπαντος.
Το αξίωμα ισχύει για τις πολλές σφαίρες της διαπροσωπικής συνύπαρξης, ακόμη και για τον εσωτερικό κόσμο κάθε ατόμου, καθώς αλληλεπιδρά με τους ποικίλους –συχνά αντιθετικούς– εαυτούς του.
Πόσο σημαντικό είναι, λοιπόν, οποιοδήποτε αίσθημα προσωπικής απογοήτευσης, φιλοδοξίας ή ζήλιας, ενώ κάποιος κοιτάζει τον άπειρο έναστρο ουρανό μια ήρεμη νύχτα;
Κάτι περίεργο συμβαίνει, καθώς ο πνευματικός αναζητητής μελετά τον Νόμο που διέπει τους γαλαξίες και τις ανθρώπινες ζωές.
Όταν αρχίζει να κατανοεί την εξέλιξη του τωρινού πλανήτη μας και τις ιερές έννοιες του ηλιακού συστήματος γύρω μας, όλες οι προσωπικές διαμάχες χάνουν τη σημασία τους για αυτόν. Ταυτόχρονα, φαίνεται να χάνει την υπομονή του με αυτό το είδος μικρής γήινης ανησυχίας. Η απάρνηση γίνεται ευχαρίστηση. Η ταπεινότητα φέρνει ικανοποίηση. Η πνευματική θέληση διευρύνεται.
Καθώς εστιάζουμε τον φακό της ψυχής μας σε υψηλά θέματα, το μυαλό μας χάνει την εστίασή του αν κοιτάζει οτιδήποτε δεν είναι υψηλό.
Όλα στη ζωή εξαρτώνται από τον συντονισμό. Κάθε αναζητητής πρέπει να κάνει την επιλογή του ως προς το αντικείμενο της προτεραιότητάς του όσον αφορά την όραση και την κατανόηση. Αργά ή γρήγορα, όλοι βρίσκουμε τον δρόμο μας προς τα ουράνια θέματα.
Μιχάλης Γρηγορίου