Υπάρχουν νύχτες στη ζωή του ανθρώπου που δεν φωτίζονται από φεγγάρι. Νύχτες όπου η ψυχή, απογυμνωμένη από κάθε ψευδαίσθηση, βρίσκεται να περιπλανιέται μέσα στο σκοτάδι του ίδιου της του είναι.

Στη σιωπή της ψυχής, όταν ο άνθρωπος φτάνει στο ύψος ή στο βάθος του πεπρωμένου του, εμφανίζεται πάντοτε μια στιγμή που διαχωρίζει το πρόσκαιρο από το αιώνιο.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου το πέπλο της ψευδαίσθησης σχίζεται, και ο άνθρωπος αντικρίζει -ίσως για πρώτη φορά- την άβυσσο του ίδιου του εαυτού του.

Η Σοφία υπήρξε πάντοτε το άρρητο αντικείμενο της ανθρώπινης αναζήτησης, ένας θησαυρός που δεν κατοικεί στις λέξεις, αλλά στην εσωτερική εμπειρία της ύπαρξης.

Ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε δεν είναι παρά ο καθρέφτης της εσωτερικής μας πραγματικότητας.

Ο άνθρωπος είναι ένας θησαυρός σφραγισμένος μέσα σε ένα πήλινο αγγείο, ένας φορέας του Θείου Σπινθήρα, εκείνης της αόρατης πνοής που καθιστά το χώμα ζωντανό και το σώμα συνειδητό. Όταν ο Σπινθήρας αυτός κατοικεί μέσα του, ο άνθρωπος ακτινοβολεί φως,… Read moreΟ Θησαυρός του Ανθρώπου και ο Θείος Σπινθήρας

«Άνθρωπε, οφείλεις να αναγεννήσεις τον εαυτό σου, να αναγεννήσεις το Σύμπαν και τέλος να ανέλθεις στην ιεραρχική τάξη του διαχειριστή των αιώνιων θησαυρών και να θαυμάζεις τα ζωντανά θαύματα της θεότητας.» Louis Claude de Saint-Martin

Για την επανένωση της Συνείδησης με το Αρχέγονο Φως Στο τέλος κάθε εκδήλωσης, ο Λόγος επιστρέφει στο σημείο απ’ όπου ξεκίνησε, στη Μονάδα, στο Ένα, στο Άρρητο Κέντρο όπου δεν υπάρχει καμία διάκριση.

Ο άνθρωπος ως Κέντρο της Κοσμικής Αναλογίας Ο Πυθαγόρειος στοχασμός ολοκληρώνεται όχι στην εξήγηση αλλά στη σιγή.

Ο σημερινός άνθρωπος ζει μέσα σε έναν λαβύρινθο μορφών, ήχων και δεδομένων. Πιστεύει ότι δημιούργησε τον αριθμό για να μετρά, και το σχήμα για να σχεδιάζει, κι όμως, οι αρχαίοι Μύστες γνώριζαν ότι ο Αριθμός προϋπάρχει του ανθρώπου.