Στον σύντομο χώρο  που έχουμε στη διάθεση μας θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε την κατάσταση στα περιβαλλοντικά θέματα, με ιδιαίτερη έμφαση στα οικοσυστήματα, παραθέτοντας αποσπασματικά διάφορες όψεις του προβλήματος.   Κλιματική αλλαγή / Υπερθέρμανση του Πλανήτη Η κλιματική αλλαγή αναφέρεται στις… Read moreΗ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ. Μέρος 1ο

Υπάρχει μία πρόταση τόσο απλή στη μορφή όσο και αβυσσαλέα στο βάθος της, που αναστρέφει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον εαυτό του μέσα στον κόσμο. Δεν έχει ψυχή το σώμα, η ψυχή έχει σώμα.

Το ερώτημα αν η Φιλοσοφία γέννησε τη Μύηση ή αν η Μύηση προϋπήρξε και γέννησε τη Φιλοσοφία δεν είναι απλώς ιστορικό ή φιλολογικό, είναι βαθύτατα οντολογικό.

Όταν η Ε.Π. Μπλαβάτσκυ ίδρυσε τη Θεοσοφική Εταιρεία το 1875, δεν επιδίωκε να θεμελιώσει μια νέα θρησκεία ούτε να επιβάλει ένα ακόμη δόγμα. Το εγχείρημά της ήταν βαθύτερο και, για την εποχή, ριζοσπαστικό. Η σύνθεση της εσωτερικής σοφίας της Ανατολής… Read moreΗ Θεοσοφία ως Γέφυρα Ανατολής και Δύσης

Υπάρχουν στιγμές στον χρόνο που δεν ανήκουν ούτε στο παρελθόν ούτε στο μέλλον. Είναι στιγμές Κατωφλίου. Σημεία σιωπής, όπου η κίνηση της ζωής επιβραδύνει για να μπορέσει η συνείδηση να αναγνωρίσει τον εαυτό της.

Στη Δυτική Εσωτερική Παράδοση, ο χρόνος δεν είναι απλή διαδοχή στιγμών αλλά ιερή γεωμετρία. Τα ηλιοστάσια, ως άκρα του φωτός, λειτουργούν ως κοσμικοί μεντεσέδες όπου το ορατό και το αόρατο ανταλλάσσουν θέσεις.

«Κάθε μεταμόρφωση απαιτεί ως προϋπόθεση το τέλος ενός κόσμου». Η ρήση του C.G. Jung δεν αναφέρεται απλώς σε ψυχολογική αλλαγή, αγγίζει τον πυρήνα κάθε Μυσταγωγικής Παράδοσης.

Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο δεν γίνεται απλώς γύρω από μία ημερολογιακή στιγμή, αλλά γύρω από ένα Κοσμικό σημείο παύσης, ένα μεταφυσικό Κατώφλι όπου η κίνηση αναστέλλεται και το Γίγνεσθαι εισέρχεται σε σιωπή. Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο είναι εκείνη η στιγμή όπου ο… Read moreΌταν ο Ήλιος Στέκεται και η Ψυχή Σιωπά. Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο ως Πύλη Εσωτερικής Αναγέννησης, ως Εσωτερική Μύηση και Θεοσοφικό Αρχέτυπο

Ο άνθρωπος δεν είναι ένα τυχαίο ον μέσα στο σύμπαν, είναι η ίδια η κοσμική συνείδηση που αποκτά επίγνωση του εαυτού της.

Όταν ο άνθρωπος στρέφει το βλέμμα προς τα μέσα, πέρα από τις απαιτήσεις των αισθήσεων και την ατέρμονη δίψα του εγώ για επιβολή, τότε μια λεπτή μετατόπιση αναδύεται στο κέντρο της ύπαρξής του.