Η ανθρώπινη ύπαρξη διαμορφώνεται πάνω στο έδαφος των αισθήσεων. Η όραση, η ακοή, η αφή, η γεύση και η όσφρηση υφαίνουν ένα πλέγμα μέσω του οποίου αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.

Ο σύγχρονος άνθρωπος μοιάζει να έχει υποθηκεύσει την αυθεντική του σοφία για χάρη μιας τεχνητής ευφυΐας, ικανής να λύνει προβλήματα μεγάλης πολυπλοκότητας αλλά αδύναμης να απαντήσει στα απλούστερα ερωτήματα της ύπαρξης:

Κάποτε, ίσως σε έναν χρόνο πριν από τον χρόνο, σε έναν μύθο που προηγείται του κόσμου, η Δημιουργία ράγισε.

Η πνευματική πορεία του ανθρώπου υπήρξε πάντοτε μια εσωτερική άσκηση επιστροφής, μια ανάβαση προς το φως μέσω της βύθισης στο βάθος.

Στην εποχή της ύλης και της σύγχυσης, το κάλεσμα του ανθρώπου προς το Θείο δεν είναι πια φωνή θρησκευτική, αλλά κραυγή εσωτερικής ανάγκης. Το ποίημα «Divinity For A Better Humanity» μάς υπενθυμίζει ότι ο δρόμος προς την τελείωση δεν βρίσκεται… Read moreΠρος μια Νέα Εσωτερική Αναγέννηση

Υπάρχουν νύχτες στη ζωή του ανθρώπου που δεν φωτίζονται από φεγγάρι. Νύχτες όπου η ψυχή, απογυμνωμένη από κάθε ψευδαίσθηση, βρίσκεται να περιπλανιέται μέσα στο σκοτάδι του ίδιου της του είναι.

Στη σιωπή της ψυχής, όταν ο άνθρωπος φτάνει στο ύψος ή στο βάθος του πεπρωμένου του, εμφανίζεται πάντοτε μια στιγμή που διαχωρίζει το πρόσκαιρο από το αιώνιο.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή όπου το πέπλο της ψευδαίσθησης σχίζεται, και ο άνθρωπος αντικρίζει -ίσως για πρώτη φορά- την άβυσσο του ίδιου του εαυτού του.

Η Σοφία υπήρξε πάντοτε το άρρητο αντικείμενο της ανθρώπινης αναζήτησης, ένας θησαυρός που δεν κατοικεί στις λέξεις, αλλά στην εσωτερική εμπειρία της ύπαρξης.

Ο κόσμος που αντιλαμβανόμαστε δεν είναι παρά ο καθρέφτης της εσωτερικής μας πραγματικότητας.